Wanneer de honkbalperiode in Fenway Park in Boston begint, begint Mark, de toeristengids, een 'hobbelige rit' te hebben - hij leidt een Japans team om onder de 'milieuvriendelijke beestmuur' te staan, en nadat hij in het Engels klaar is met praten, 'Deze muur is gebouwd in 1934 en heeft talloze homerun's geblokkeerd', steekt een toerist een camera op en vraagt: 'Wat betekent 'homerun' in het Japans? Waarom is deze muur groen?'; Bij de overgang naar de werpersheuvel pakten de kinderen in het Latijns-Amerikaanse gezin zijn mouw en vroegen in het Spaans: 'Zal de Red Sox hier oefenen?' Mark kon alleen maar langzaam vertalen met behulp van een vertaal-app op een smartphone, wat een vertraging van een half uur veroorzaakte. Op de dag van de wedstrijd was het nog erger. De vreugde van de toeschouwers verstomde alles. Hij hield een luidspreker omhoog en schreeuwde: 'De eerste wedstrijd van het openingsseizoen van 1912, de Red Sox wonnen met 5-3.' De toeschouwers op de achterste rij vingen niet eens '5-3' op, en uiteindelijk konden ze alleen maar een foto maken rond het honderd jaar oude scorebord en mompelden: 'Het is nog steeds de moeite waard om Fenway Park te bezoeken.'
Als een van de oudste arena's in Major League Baseball ontvangt Fenway Park jaarlijks meer dan 3 miljoen bezoekers, waarvan bijna 40% internationale bezoekers zijn. Voor de gidsen hieronder gaat het bij de problemen van hun werk nooit alleen om het onthouden van '1912 opening' of '17 homerun records' - het gaat erom hoe ze de waarde van deze arena echt 'begrijpen' voor internationale bezoekers met verschillende talen en verschillende kennis van honkbal - niet alleen een nonchalante blik op het ontwerp, maar het verkrijgen van 'de tactische lay-out achter de groene beestmuur', het begrijpen van de passie van Red Sox-fans en het beseffen waarom ze zo'n sterke band met dit gebied hebben.
Gidsen die rondleidingen hebben gegeven in Fenway Park weten dat hun werk anders is dan dat van musea of archeologische vindplaatsen - er zijn geen stille evenementenhallen, geen vaste volgorde van bezichtiging en de vragen van de reizigers zijn bijzonder 'verspreid'. Alleen vertrouwen op interesse en geheugen is niet genoeg; ze moeten deze 3 hindernissen overwinnen:
Onder de internationale bezoekers in Fenway Park hebben Japanse, Latijns-Amerikaanse en Europese reizigers verschillende behoeften: Japanse reizigers begrijpen voornamelijk honkbal en willen weten 'Heeft de Red Sox tegen de Yomiuri Giants gespeeld?' 'Wat is moeilijker om te slaan, de groene beestmuur of de outfieldmuur van de Tokyo Dome?' Latijns-Amerikaanse reizigers houden van honkbal, maar spreken geen Engels, en ze kunnen zelfs de termen als 'werpersheuvel' en 'thuisbasis' niet begrijpen; Europese reizigers 'bezoeken vaak met hun gezinnen' en ze kennen zelfs de regels van honkbal niet. Toen de gids hen vertelde 'De Red Sox wonnen de World Series in 1918', vroegen de reizigers onmiddellijk 'Was het tegen Duitsland?' Ze maakten een grapje. Een andere gids die een Japans team leidde, kreeg de vraag 'De groene beestmuur is 37 voet en 2 inch hoog. Hoeveel meter is dat? Is deze hoogte moeilijk of heel gemakkelijk in honkbal?' De gids was niet voorbereid en moest onmiddellijk naar de systeemconversie zoeken, maar kon de relatie tussen 'hoogte en methoden' niet uitleggen, en de reizigers waren gedurende de tijd niet geïnteresseerd.
Dus voor de gidsen is meertalige service niet 'het vertalen van 'homerun' in een internationale taal' - het gaat erom de culturele achtergrond en honkbalbegrip van de reizigers te integreren om de termen 'gemakkelijk' te bespreken. Bijvoorbeeld, bij het verduidelijken van 'homerun' aan Europese reizigers, moet men zeggen 'Het is net als de 'hattrick' in voetbal, een van de meest effectieve scorende techniek in honkbal'; bij het verduidelijken van de hoogte van de 'groene beestmuur' aan Japanse reizigers, moet men het vergelijken met 'De outfieldmuur van de Tokyo Dome is 1,2 meter hoger, dus het slaan van een homerun vereist bijzonder sterke speler vaardigheden' - alleen daarna zullen de reizigers begrijpen en ermee instemmen om nog meer vragen te stellen.
De geluidsomstandigheden in Fenway Park zijn bijzonder uniek - het is niet alleen 'druk en luidruchtig': op niet-wedstrijddagen zijn er de 'zoemende' geluiden van tuinonderhoudsmachines en de discussies van reizigers; op wedstrijddagen is het veel meer overdreven. De vreugde van de fans, de commentaren ter plaatse en de oproepen van de leveranciers voor hotdogs vermengen zich allemaal, waarbij de decibellen oplopen tot meer dan 80. Conventionele versterkers werken gewoon niet. De toeristengids schreeuwt tot zijn stem schor is, maar de reizigers moeten nog steeds in de buurt staan om te luisteren. Als ze ook weg zijn, gaat de inhoud verloren.
Toeristengidsen verwachten allemaal een hulpmiddel dat 'het geluid kan filteren' - zonder te schreeuwen, kunnen reizigers duidelijk luisteren als ze normaal spreken. Of het nu gaat om de steun tijdens de wedstrijd of het geluid van de onderhoudsmachine, het heeft geen invloed op de beschrijving. Bovendien moet de energie van de toeristengids gericht zijn op 'het vertellen van het verhaal', niet op 'wie een luidere stem heeft'.
3. Het bezichtigingspad is verspreid en de kennispunten zijn gefragmenteerd. Ze moeten reizigers helpen 'de geschiedenis van de eeuw te verbinden'
Het bezichtigingspad in Fenway Park is bijzonder verspreid: van de 'groene beestmuur' in het outfield, naar de werpersheuvel en de thuisbasis in het infield, naar de kleedkamer van de spelers ondergronds en de honkbalgalerij boven. Verschillende locaties liggen ver uit elkaar en de volgorde moet worden aangepast aan de stroom van mensen. Wanneer de toeristengids het team leidt, is het heel gemakkelijk voor 'de reizigers om de beschrijving te hebben gehoord, maar degenen achter hen hebben het niet bijgehouden', of 'bij een bezoek aan de galerij vergeten de reizigers de honkbalgeschiedenis die ze net hebben gekregen'.
Een Europees gezin van reizigers merkte op: 'We gingen met de toeristengids naar de kleedkamer en ontdekten dat de jas in 1931 werd gebruikt. Later, toen we naar de galerij gingen en de oude jassen zagen, konden we ons niet herinneren of deze jas het originele ontwerp was. Na een bezoek voelden we dat elke ruimte fascinerend was, maar we begrepen de verbinding ertussen niet en wisten niet wat er in Fenway Park in de afgelopen eeuw is gebeurd.'
Voor toeristengidsen moeten ze manieren vinden om 'de verspreide kennispunten te verbinden' - bijvoorbeeld, bij het bekijken van de oude honkbalknuppel in de galerij, moeten ze deze associëren met 'de eigenaar van deze knuppel sloeg een 'bye-bye homerun' voor de 'groene beestmuur' in 1953'; bij het bekijken van de nr. 34 jas in de kleedkamer, moeten ze bespreken 'dit is ter nagedachtenis aan Ted Williams, die 19 seizoenen honkbal gooide op de werpersheuvel'. Maar alleen vertrouwen op praten is heel gemakkelijk om te vergeten, en reizigers kunnen het ook niet onthouden. Apparaten zijn nodig om hen te helpen 'verbinden'.
De toeristengids in Fenway Park ontdekte geleidelijk dat geweldige apparaten geen 'extra zorg' zijn, maar hen kunnen helpen hun taken volledig uit te voeren - zich niet langer zorgen maken over 'reizigers die het niet begrijpen', niet langer luid schreeuwen en in staat zijn om zich meer te concentreren op 'het vertellen van het honkbalverhaal'. Oplossingen zoals die van Yingmi zijnbijzonder ideaal voor de scènein Fenway Park:
Het meertalige deelsysteem van Yingmi loste net het probleem op van 'reizigers die het niet begrijpen' - het omvat 5 talen: Engels, Spaans, Japans, Duits en Frans. Japanse reizigers kunnen luisteren naar 'de vergelijking tussen de 'groene beestmuur' en de Tokyo Dome', Latijns-Amerikaanse reizigers kunnen 'de tactische relevantie van de werpersheuvel' begrijpen en Europese reizigers kunnen begrijpen 'de World Series is geen voetbalwedstrijd'. Als er behoefte is aan een kleine taal zoals Portugees of Koreaans, kan deze binnen 72 uur worden aangepast zonder dat de toeristengids kortstondig een vertaler hoeft te zoeken.
Nog attenter is 'het promoten van termen' - geen strakke vertalingen, maar ze uitleggen op een manier die past bij de cognitie van de reizigers. Bijvoorbeeld, bij het verduidelijken van 'homerun' aan Europese reizigers, zou het systeem automatisch zeggen 'vergelijkbaar met de 'hattrick' in voetbal, het is een van de meest magnifieke scorende techniek in honkbal.' Bij het verduidelijken aan Japanse reizigers de 'hoogte van de groene beestmuur', is het vereist om toe te voegen dat 'het 1,2 meter meer is dan de outfieldmuur van de Tokyo Dome. Het slaan van een homerun hier komt overeen met het slaan van een 500 voet homerun in Tokyo Dome.' Yingmi had eerder een vergelijkbaar plan voorgesteld voor de Tokyo Dome in Japan, en de lokale toeristengids zei: 'De vragen die de reizigers stelden, waren uitgebreider. Ze waren niet langer alleen 'wat is dit?' maar 'waarom is het zo gemaakt''
De digitale geluidsreductietechnologie van Yingmi is buitengewoon nuttig voor de toeristengids in Fenway Park - het kan specifiek de vreugde van de fans, machinegeluiden en echo's filteren. Zelfs wanneer de toeristengids normaal spreekt, kunnen reizigers, zelfs als ze op de eerste honkbasis staan op wedstrijddag, duidelijk 'de slagvaardigheden van Ted Williams' horen. Bovendien kunnen de tools 'onmiddellijk de hoeveelheid aanpassen': in een rustige galerij wordt de hoeveelheid verlaagd, zonder anderen te storen; wanneer het luid wordt in het outfield, neemt de hoeveelheid onmiddellijk toe, zonder dat de toeristengids handmatig hoeft aan te passen.
Er is geen behoefte om je zorgen te maken over het signaal - de draadloze transmissietechnologie kan het hele Fenway Park bestrijken, van de groene beestmuur in het outfield tot de spelersgang ondergronds, en het signaal wordt zeker niet onderbroken. Zelfs als het team verspreid is over verschillende kijkstanden, zoals wanneer de reizigers op de voorste rij de thuisbasis bekijken en de reizigers op de achterste rij de groene beestmuur bekijken, kunnen ze binnen een bereik van 200 meter duidelijk naar de beschrijvingen luisteren. De toeristengids in de New York Yankees Arena gebruikte het eerder en zei: 'De signaalstoring is minder dan 3%, wat veel betrouwbaarder is dan de vorige tools.'
Het tools-ontwerp voldoet ookaan de eisen van de toeristengids- het is een nek-gemonteerde soort, niet draagbaar. Wanneer de toeristengids het team leidt, kunnen ze vrijelijk 'de werpbeweging' bewegen, en reizigers die foto's maken of klappen, worden zeker niet belemmerd. Het gewicht is slechts 18 gram en het gebruik ervan gedurende een halve dag veroorzaakt zeker geen pijn in de oren, waardoor het ideaal is voor een bezoek van 3 uur in Fenway Park.
De zone-geleide reisstrategie van Yingmi pakt specifiek het probleem aan van 'verspreide paden en gefragmenteerde kennispunten' - verschillende locaties gebruiken verschillende beschrijvingstechnieken:
Het outfield maakt gebruik van 'geautomatiseerde waarneming', wanneer reizigers de groene beestmuur naderen, zullen de tools automatisch afspelen 'Deze muur is gebouwd in 1934. Oorspronkelijk gemaakt van hout, werd deze in 1947 vervangen door beton. De groene tint was om de zonreflectie te verminderen en spelers te helpen de baan van de bal te beoordelen', zonder dat de toeristengids het steeds opnieuw hoeft te herhalen;
Het infield maakt gebruik van 'draadloze team beschrijving', de toeristengids kan aanvullen op basis van de on-site scène, zoals bij het staan op de werpersheuvel, 'Dit is 2 inch meer dan andere arena's. Het is het tactische voordeel van de Red Sox, waardoor de werper meer exacte worpen kan gooien';
De galerij maakt gebruik van 'touchscreen beschrijving', reizigers kunnen op de tags van de displays klikken om te luisteren naar 'Deze oude jas uit 1918 werd gedragen door de eigenaar in 1953 en sloeg een 'Bye-bye Crowning Achievement'. De tegenstander was de Yankees, en 35.000 fans steunden live'. Bij het bekijken van de 34e jas, zal worden besproken 'Ted Williams droeg deze jas gedurende 19 seizoenen op de werpersheuvel. Toen hij in 1966 met pensioen ging, riepen fans zijn naam'. Op deze manier kunnen reizigers 'de groene beestmuur, de werpersheuvel en de oude jas' in een rij verbinden, waarbij ze de honderd jaar oude geschiedenis van Fenway Park onthouden.
De toeristengids in Fenway Park beweert vaak dat de aantrekkingskracht van deze arena niet 'oud' is, maar 'met verhalen' - het is de homerun geblokkeerd door de groene beestmuur, het verhaal van Ted Williams en de eeuwenlange band tussen de fans en het team. Hun taak is om deze verhalen aan internationale reizigers te vertellen, zodat ze, wanneer ze vertrekken, 'de passie van de Red Sox' in hun harten dragen, in plaats van alleen de foto's op hun telefoons.
Oplossingen zoals die van Yingmi helpen toeristengidsen echt 'de verhalen beter te delen' - niet langer afgeleid door taal, geluid of paden, maar in staat om zich te concentreren op 'hoe het briljanter te maken'. Voor internationale reizigers zijn dergelijke toeristengidsoplossingen 'de moeite waard'; voor toeristengidsen is dergelijk werk 'bevredigend'.
Uiteindelijk is de toeristengidsfunctie in Fenway Park niet 'reizigers rondleiden', maar 'ervoor zorgen dat mensen uit verschillende landen verliefd kunnen worden op de honkbalcultuur'. En geweldige apparaten zijn de 'geweldige assistenten' die hen helpen dit doel te bereiken.
FAQ:
Hoe gaat de audiogids om met meerdere talen in Fenway Park?
Het systeem ondersteunt 5 basistalen (Engels, Spaans, Japans, Duits, Frans) met on-demand aanpassing voor kleine talen, en levert cultureel aangepaste uitleg, niet alleen directe vertalingen.
Kan de audiogids stadiongeluid filteren tijdens wedstrijden?
Ja, digitale ruisonderdrukkingstechnologie verwijdert de vreugde van de menigte, machinegeluiden en echo's, waardoor duidelijke vertelling mogelijk is, zelfs in luide omgevingen.
Hoe beheert de gids verspreide bezoekroutes over Fenway Park?
Zone-geleide oplossingen gebruiken automatische detectie in het outfield, draadloze groepsverklaring in het infield en touchscreen-interactie in het museum, waarbij gefragmenteerde kennispunten worden gekoppeld tot een samenhangend verhaal.
Wanneer de honkbalperiode in Fenway Park in Boston begint, begint Mark, de toeristengids, een 'hobbelige rit' te hebben - hij leidt een Japans team om onder de 'milieuvriendelijke beestmuur' te staan, en nadat hij in het Engels klaar is met praten, 'Deze muur is gebouwd in 1934 en heeft talloze homerun's geblokkeerd', steekt een toerist een camera op en vraagt: 'Wat betekent 'homerun' in het Japans? Waarom is deze muur groen?'; Bij de overgang naar de werpersheuvel pakten de kinderen in het Latijns-Amerikaanse gezin zijn mouw en vroegen in het Spaans: 'Zal de Red Sox hier oefenen?' Mark kon alleen maar langzaam vertalen met behulp van een vertaal-app op een smartphone, wat een vertraging van een half uur veroorzaakte. Op de dag van de wedstrijd was het nog erger. De vreugde van de toeschouwers verstomde alles. Hij hield een luidspreker omhoog en schreeuwde: 'De eerste wedstrijd van het openingsseizoen van 1912, de Red Sox wonnen met 5-3.' De toeschouwers op de achterste rij vingen niet eens '5-3' op, en uiteindelijk konden ze alleen maar een foto maken rond het honderd jaar oude scorebord en mompelden: 'Het is nog steeds de moeite waard om Fenway Park te bezoeken.'
Als een van de oudste arena's in Major League Baseball ontvangt Fenway Park jaarlijks meer dan 3 miljoen bezoekers, waarvan bijna 40% internationale bezoekers zijn. Voor de gidsen hieronder gaat het bij de problemen van hun werk nooit alleen om het onthouden van '1912 opening' of '17 homerun records' - het gaat erom hoe ze de waarde van deze arena echt 'begrijpen' voor internationale bezoekers met verschillende talen en verschillende kennis van honkbal - niet alleen een nonchalante blik op het ontwerp, maar het verkrijgen van 'de tactische lay-out achter de groene beestmuur', het begrijpen van de passie van Red Sox-fans en het beseffen waarom ze zo'n sterke band met dit gebied hebben.
Gidsen die rondleidingen hebben gegeven in Fenway Park weten dat hun werk anders is dan dat van musea of archeologische vindplaatsen - er zijn geen stille evenementenhallen, geen vaste volgorde van bezichtiging en de vragen van de reizigers zijn bijzonder 'verspreid'. Alleen vertrouwen op interesse en geheugen is niet genoeg; ze moeten deze 3 hindernissen overwinnen:
Onder de internationale bezoekers in Fenway Park hebben Japanse, Latijns-Amerikaanse en Europese reizigers verschillende behoeften: Japanse reizigers begrijpen voornamelijk honkbal en willen weten 'Heeft de Red Sox tegen de Yomiuri Giants gespeeld?' 'Wat is moeilijker om te slaan, de groene beestmuur of de outfieldmuur van de Tokyo Dome?' Latijns-Amerikaanse reizigers houden van honkbal, maar spreken geen Engels, en ze kunnen zelfs de termen als 'werpersheuvel' en 'thuisbasis' niet begrijpen; Europese reizigers 'bezoeken vaak met hun gezinnen' en ze kennen zelfs de regels van honkbal niet. Toen de gids hen vertelde 'De Red Sox wonnen de World Series in 1918', vroegen de reizigers onmiddellijk 'Was het tegen Duitsland?' Ze maakten een grapje. Een andere gids die een Japans team leidde, kreeg de vraag 'De groene beestmuur is 37 voet en 2 inch hoog. Hoeveel meter is dat? Is deze hoogte moeilijk of heel gemakkelijk in honkbal?' De gids was niet voorbereid en moest onmiddellijk naar de systeemconversie zoeken, maar kon de relatie tussen 'hoogte en methoden' niet uitleggen, en de reizigers waren gedurende de tijd niet geïnteresseerd.
Dus voor de gidsen is meertalige service niet 'het vertalen van 'homerun' in een internationale taal' - het gaat erom de culturele achtergrond en honkbalbegrip van de reizigers te integreren om de termen 'gemakkelijk' te bespreken. Bijvoorbeeld, bij het verduidelijken van 'homerun' aan Europese reizigers, moet men zeggen 'Het is net als de 'hattrick' in voetbal, een van de meest effectieve scorende techniek in honkbal'; bij het verduidelijken van de hoogte van de 'groene beestmuur' aan Japanse reizigers, moet men het vergelijken met 'De outfieldmuur van de Tokyo Dome is 1,2 meter hoger, dus het slaan van een homerun vereist bijzonder sterke speler vaardigheden' - alleen daarna zullen de reizigers begrijpen en ermee instemmen om nog meer vragen te stellen.
De geluidsomstandigheden in Fenway Park zijn bijzonder uniek - het is niet alleen 'druk en luidruchtig': op niet-wedstrijddagen zijn er de 'zoemende' geluiden van tuinonderhoudsmachines en de discussies van reizigers; op wedstrijddagen is het veel meer overdreven. De vreugde van de fans, de commentaren ter plaatse en de oproepen van de leveranciers voor hotdogs vermengen zich allemaal, waarbij de decibellen oplopen tot meer dan 80. Conventionele versterkers werken gewoon niet. De toeristengids schreeuwt tot zijn stem schor is, maar de reizigers moeten nog steeds in de buurt staan om te luisteren. Als ze ook weg zijn, gaat de inhoud verloren.
Toeristengidsen verwachten allemaal een hulpmiddel dat 'het geluid kan filteren' - zonder te schreeuwen, kunnen reizigers duidelijk luisteren als ze normaal spreken. Of het nu gaat om de steun tijdens de wedstrijd of het geluid van de onderhoudsmachine, het heeft geen invloed op de beschrijving. Bovendien moet de energie van de toeristengids gericht zijn op 'het vertellen van het verhaal', niet op 'wie een luidere stem heeft'.
3. Het bezichtigingspad is verspreid en de kennispunten zijn gefragmenteerd. Ze moeten reizigers helpen 'de geschiedenis van de eeuw te verbinden'
Het bezichtigingspad in Fenway Park is bijzonder verspreid: van de 'groene beestmuur' in het outfield, naar de werpersheuvel en de thuisbasis in het infield, naar de kleedkamer van de spelers ondergronds en de honkbalgalerij boven. Verschillende locaties liggen ver uit elkaar en de volgorde moet worden aangepast aan de stroom van mensen. Wanneer de toeristengids het team leidt, is het heel gemakkelijk voor 'de reizigers om de beschrijving te hebben gehoord, maar degenen achter hen hebben het niet bijgehouden', of 'bij een bezoek aan de galerij vergeten de reizigers de honkbalgeschiedenis die ze net hebben gekregen'.
Een Europees gezin van reizigers merkte op: 'We gingen met de toeristengids naar de kleedkamer en ontdekten dat de jas in 1931 werd gebruikt. Later, toen we naar de galerij gingen en de oude jassen zagen, konden we ons niet herinneren of deze jas het originele ontwerp was. Na een bezoek voelden we dat elke ruimte fascinerend was, maar we begrepen de verbinding ertussen niet en wisten niet wat er in Fenway Park in de afgelopen eeuw is gebeurd.'
Voor toeristengidsen moeten ze manieren vinden om 'de verspreide kennispunten te verbinden' - bijvoorbeeld, bij het bekijken van de oude honkbalknuppel in de galerij, moeten ze deze associëren met 'de eigenaar van deze knuppel sloeg een 'bye-bye homerun' voor de 'groene beestmuur' in 1953'; bij het bekijken van de nr. 34 jas in de kleedkamer, moeten ze bespreken 'dit is ter nagedachtenis aan Ted Williams, die 19 seizoenen honkbal gooide op de werpersheuvel'. Maar alleen vertrouwen op praten is heel gemakkelijk om te vergeten, en reizigers kunnen het ook niet onthouden. Apparaten zijn nodig om hen te helpen 'verbinden'.
De toeristengids in Fenway Park ontdekte geleidelijk dat geweldige apparaten geen 'extra zorg' zijn, maar hen kunnen helpen hun taken volledig uit te voeren - zich niet langer zorgen maken over 'reizigers die het niet begrijpen', niet langer luid schreeuwen en in staat zijn om zich meer te concentreren op 'het vertellen van het honkbalverhaal'. Oplossingen zoals die van Yingmi zijnbijzonder ideaal voor de scènein Fenway Park:
Het meertalige deelsysteem van Yingmi loste net het probleem op van 'reizigers die het niet begrijpen' - het omvat 5 talen: Engels, Spaans, Japans, Duits en Frans. Japanse reizigers kunnen luisteren naar 'de vergelijking tussen de 'groene beestmuur' en de Tokyo Dome', Latijns-Amerikaanse reizigers kunnen 'de tactische relevantie van de werpersheuvel' begrijpen en Europese reizigers kunnen begrijpen 'de World Series is geen voetbalwedstrijd'. Als er behoefte is aan een kleine taal zoals Portugees of Koreaans, kan deze binnen 72 uur worden aangepast zonder dat de toeristengids kortstondig een vertaler hoeft te zoeken.
Nog attenter is 'het promoten van termen' - geen strakke vertalingen, maar ze uitleggen op een manier die past bij de cognitie van de reizigers. Bijvoorbeeld, bij het verduidelijken van 'homerun' aan Europese reizigers, zou het systeem automatisch zeggen 'vergelijkbaar met de 'hattrick' in voetbal, het is een van de meest magnifieke scorende techniek in honkbal.' Bij het verduidelijken aan Japanse reizigers de 'hoogte van de groene beestmuur', is het vereist om toe te voegen dat 'het 1,2 meter meer is dan de outfieldmuur van de Tokyo Dome. Het slaan van een homerun hier komt overeen met het slaan van een 500 voet homerun in Tokyo Dome.' Yingmi had eerder een vergelijkbaar plan voorgesteld voor de Tokyo Dome in Japan, en de lokale toeristengids zei: 'De vragen die de reizigers stelden, waren uitgebreider. Ze waren niet langer alleen 'wat is dit?' maar 'waarom is het zo gemaakt''
De digitale geluidsreductietechnologie van Yingmi is buitengewoon nuttig voor de toeristengids in Fenway Park - het kan specifiek de vreugde van de fans, machinegeluiden en echo's filteren. Zelfs wanneer de toeristengids normaal spreekt, kunnen reizigers, zelfs als ze op de eerste honkbasis staan op wedstrijddag, duidelijk 'de slagvaardigheden van Ted Williams' horen. Bovendien kunnen de tools 'onmiddellijk de hoeveelheid aanpassen': in een rustige galerij wordt de hoeveelheid verlaagd, zonder anderen te storen; wanneer het luid wordt in het outfield, neemt de hoeveelheid onmiddellijk toe, zonder dat de toeristengids handmatig hoeft aan te passen.
Er is geen behoefte om je zorgen te maken over het signaal - de draadloze transmissietechnologie kan het hele Fenway Park bestrijken, van de groene beestmuur in het outfield tot de spelersgang ondergronds, en het signaal wordt zeker niet onderbroken. Zelfs als het team verspreid is over verschillende kijkstanden, zoals wanneer de reizigers op de voorste rij de thuisbasis bekijken en de reizigers op de achterste rij de groene beestmuur bekijken, kunnen ze binnen een bereik van 200 meter duidelijk naar de beschrijvingen luisteren. De toeristengids in de New York Yankees Arena gebruikte het eerder en zei: 'De signaalstoring is minder dan 3%, wat veel betrouwbaarder is dan de vorige tools.'
Het tools-ontwerp voldoet ookaan de eisen van de toeristengids- het is een nek-gemonteerde soort, niet draagbaar. Wanneer de toeristengids het team leidt, kunnen ze vrijelijk 'de werpbeweging' bewegen, en reizigers die foto's maken of klappen, worden zeker niet belemmerd. Het gewicht is slechts 18 gram en het gebruik ervan gedurende een halve dag veroorzaakt zeker geen pijn in de oren, waardoor het ideaal is voor een bezoek van 3 uur in Fenway Park.
De zone-geleide reisstrategie van Yingmi pakt specifiek het probleem aan van 'verspreide paden en gefragmenteerde kennispunten' - verschillende locaties gebruiken verschillende beschrijvingstechnieken:
Het outfield maakt gebruik van 'geautomatiseerde waarneming', wanneer reizigers de groene beestmuur naderen, zullen de tools automatisch afspelen 'Deze muur is gebouwd in 1934. Oorspronkelijk gemaakt van hout, werd deze in 1947 vervangen door beton. De groene tint was om de zonreflectie te verminderen en spelers te helpen de baan van de bal te beoordelen', zonder dat de toeristengids het steeds opnieuw hoeft te herhalen;
Het infield maakt gebruik van 'draadloze team beschrijving', de toeristengids kan aanvullen op basis van de on-site scène, zoals bij het staan op de werpersheuvel, 'Dit is 2 inch meer dan andere arena's. Het is het tactische voordeel van de Red Sox, waardoor de werper meer exacte worpen kan gooien';
De galerij maakt gebruik van 'touchscreen beschrijving', reizigers kunnen op de tags van de displays klikken om te luisteren naar 'Deze oude jas uit 1918 werd gedragen door de eigenaar in 1953 en sloeg een 'Bye-bye Crowning Achievement'. De tegenstander was de Yankees, en 35.000 fans steunden live'. Bij het bekijken van de 34e jas, zal worden besproken 'Ted Williams droeg deze jas gedurende 19 seizoenen op de werpersheuvel. Toen hij in 1966 met pensioen ging, riepen fans zijn naam'. Op deze manier kunnen reizigers 'de groene beestmuur, de werpersheuvel en de oude jas' in een rij verbinden, waarbij ze de honderd jaar oude geschiedenis van Fenway Park onthouden.
De toeristengids in Fenway Park beweert vaak dat de aantrekkingskracht van deze arena niet 'oud' is, maar 'met verhalen' - het is de homerun geblokkeerd door de groene beestmuur, het verhaal van Ted Williams en de eeuwenlange band tussen de fans en het team. Hun taak is om deze verhalen aan internationale reizigers te vertellen, zodat ze, wanneer ze vertrekken, 'de passie van de Red Sox' in hun harten dragen, in plaats van alleen de foto's op hun telefoons.
Oplossingen zoals die van Yingmi helpen toeristengidsen echt 'de verhalen beter te delen' - niet langer afgeleid door taal, geluid of paden, maar in staat om zich te concentreren op 'hoe het briljanter te maken'. Voor internationale reizigers zijn dergelijke toeristengidsoplossingen 'de moeite waard'; voor toeristengidsen is dergelijk werk 'bevredigend'.
Uiteindelijk is de toeristengidsfunctie in Fenway Park niet 'reizigers rondleiden', maar 'ervoor zorgen dat mensen uit verschillende landen verliefd kunnen worden op de honkbalcultuur'. En geweldige apparaten zijn de 'geweldige assistenten' die hen helpen dit doel te bereiken.
FAQ:
Hoe gaat de audiogids om met meerdere talen in Fenway Park?
Het systeem ondersteunt 5 basistalen (Engels, Spaans, Japans, Duits, Frans) met on-demand aanpassing voor kleine talen, en levert cultureel aangepaste uitleg, niet alleen directe vertalingen.
Kan de audiogids stadiongeluid filteren tijdens wedstrijden?
Ja, digitale ruisonderdrukkingstechnologie verwijdert de vreugde van de menigte, machinegeluiden en echo's, waardoor duidelijke vertelling mogelijk is, zelfs in luide omgevingen.
Hoe beheert de gids verspreide bezoekroutes over Fenway Park?
Zone-geleide oplossingen gebruiken automatische detectie in het outfield, draadloze groepsverklaring in het infield en touchscreen-interactie in het museum, waarbij gefragmenteerde kennispunten worden gekoppeld tot een samenhangend verhaal.
